In 1959 kwam Woody van Amen met "de langste schilderijen ter wereld". Het waren orgelboeken met daarop een abstracte beschildering. Wanneer deze in een orgel werden geplaatst gleed er achter het venster een abstract schouwspel voorbij.
Vroeg in zijn carriere besloot hij naar de Verenigde Staten te verhuizen. Het moment had niet beter gekozen kunnen zijn, want daar kwam hij in contact met kunstenaars zoals Andy Warhol, Larry Rivers en Robert Rauschenberg, die aan de aan de bakermat stonden van de Pop art. De kennis en inspiratie die hij daar opdeed, nam hij in 1962 mee terug naar Nederland waar hij ze verwerkte in zijn eerste schilderijen.
Deze schilderijen hadden op het eerste gezicht de uiterlijke kenmerken van het abstract expressionisme maar tussen de wild geschilderde kleuren werden beeldmerken van gebruiksartikelen en bedrijven zichtbaar. De inspiratiebron voor deze beeldmerken, kwam uit de directe omgeving van de kunstenaar zelf. De poezen kregen Felix kattebrood, hij draaide zijn sigaretten met RIZ-LA, en was verzekerd bij de R.V.S. Het feit dat de kunstenaar zijn inspiratiebronnen heel bewust uit zijn directe belevingswereld zoekt, zal een belangrijke rol blijven spelen.
In die tijd experimenteerde Van Amen met het assembleren van kunstwerken. Zo maakte hij in 1964 de "Elektrische Stoel" die inhaakte op een in die tijd actueel onderwerp betreffende een ten onrechte veroordeelde zwarte jongen. Het is een uit wrakhout opgebouwde stellage vol ijzer, gaas, meubelornamenten en veel elektrische bedradingen. Het geheel maakte, door bewegende delen, een enorme herrie. In 1964 Van Amen was vertegenwoordigd op de tentoonstelling "Pop Art en Nouveau Realisme", de eerste grote expositie in Europa die de Pop art in kaart bracht.
Deze tentoonstelling had de aandacht op het fenomeen Woody van Amen gevestigd. In zijn werk zat een grote dosis humor, met rare bewegende delen, komische invallen en herrie. Maar ondanks de ogenschijnlijk oppervlakkige vorm, wordt de inhoud bepaald door een serieuze achtergrond met onderwerpen zoals de consumptiemaatschappij, religie en de sexuele moraal. Retable Rouge (1964) bijvoorbeeld handelt over de falende voorbeeldfunctie van de Katholieke Kerk en een werk als Sex'o Clock speelt in op de sexuele hypocrisie van de burgerij.
In de periode 1966-67 begon er een verandering in de thematiek van Woody van Amen zichtbaar te worden. De nieuwe vraagstukken in het werk staan in het teken van een onderzoek naar de visuele aspecten van beweging, licht en lichtreflectie. Ook kenmerkte de inspiratie van de kunstenaar zich door experimenten met toen nieuwe materialen zoals perspex en neon.
Interessant is de serie "permanentwaves" waarin Van Amen de mogelijkheden van beweging door zuiver visuele middelen onderzocht.
De inspiratie van Woody van Amen wordt gedreven door het experiment. Vanaf 1968 experimenteerde Woody van Amen met ijs. Hij haalde een vrieskast uit elkaar en bouwde hem binnenste buiten weer op endoor de kou van het element zette het vocht uit de lucht zich af tegen het koelelement en werd een schitterende laag witte rijp zichtbaar in de vorm die het koelelement had gekregen.
Uiteindelijk maakte Woody van Amen nog een serie "Vibro-objecten" die de moderne consumptiemaatschappij een ironische hak zette. De toen ontwikkelde afslankapparaten werd volledig hun functie ontnomen, door ze te gebruiken als onderdelen van grote koelchromen martelwerktuigen. Zij werden tot absurde machines, waarbij de stalen veren die er aan vast zaten gingen vibreren en het geheel ging lijken op het gedril en gebibber van vol gevreten westerse lijven.
habanera
felix
electrische stoel
checkpoint charley
theresia